Jeśli lubicie Zew Cthulhu i czasem brakuje wam pomysłów lub inspiracji do kolejnej przygody, to trafiliście na coś, co zdecydowanie warto przejrzeć. „Lovecraftian Inspirations from Real Life and Beliefs” to darmowa broszura autorstwa Adeptus Creations, zbierająca historie, wierzenia, legendy, wydarzenia historyczne i naukowe ciekawostki, które można bardzo łatwo przerobić na materiał do scenariusza pełnego kosmicznej grozy.

Autor udostępnia całość całkowicie za darmo i pozwala korzystać z zawartych w niej pomysłów właściwie bez żadnych ograniczeń. Możecie wykorzystać je podczas sesji, w opowiadaniu, własnym scenariuszu albo potraktować po prostu jako punkt wyjścia do dalszych poszukiwań. Nie trzeba nawet wspominać autora, choć oczywiście zachęca on do wystawienia publikacji oceny.

I właśnie pomysł stojący za tą broszurą wydaje mi się najciekawszy. Nie jest to kolejny bestiariusz Wielkich Przedwiecznych ani zestaw gotowych scenariuszy. Autor sięga po rzeczywiste wierzenia ludów zamieszkujących Ziemię obecnie lub w przeszłości, prawdziwe wydarzenia historyczne oraz fakty i teorie naukowe, a następnie zastanawia się, jak można spojrzeć na nie przez lovecraftowskie okulary.

Co należałoby podkreślić? Co delikatnie zmienić? A co wystarczy pozostawić właściwie nietknięte, bo rzeczywistość sama w sobie okazuje się dostatecznie dziwna?

Poszczególne teksty są raczej krótkie. Nie chodzi tutaj o szczegółowe opracowanie każdego zagadnienia, bo z wielu z nich spokojnie można byłoby zrobić osobną książkę. To bardziej zajawki i generatory pomysłów, które pokazują, dlaczego dana legenda, wydarzenie czy zjawisko może zainteresować miłośników kosmicznego horroru.

Publikacja skierowana jest przede wszystkim do prowadzących gry inspirowane twórczością Lovecrafta, takich jak Zew Cthulhu, Trail of Cthulhu czy Delta Green, ale spokojnie mogą po nią sięgnąć również wszyscy fani weird fiction i kosmicznej grozy.
A tematów jest naprawdę sporo.

Od Tyfona do Odyna
Pierwsza część zabiera nas do mitologii greckiej, ale oczywiście oglądanej z nieco innej perspektywy. Tyfon zostaje przedstawiony jako klasyczna, choć trochę zapomniana abominacja. Zeus może stać się ucieleśnioną energią, Apollo pięknym, ale zabójczym światłem, a Hermes… cóż, Hermes jest bramą i Hermes jest kluczem.

Pojawia się również bardzo lovecraftowski pomysł związany z Hadesem, martwym bogiem, który śpi i czeka w swoim podziemnym domu oraz Erysichtonem, zabójcą żywych drzew, którego nienasycony głód doprowadził ostatecznie do pożarcia samego siebie.

Potem przechodzimy do mitologii nordyckiej. Autor przypomina między innymi, że jotun wcale nie jest po prostu olbrzymem, choć bardzo łatwo można zrobić z niego istotę rodem z kosmicznego horroru.

Jeszcze ciekawiej robi się przy próbach połączenia nordyckich bogów z Mitami Cthulhu. Odyn jako Nodens? Loki jako Nyarlathotep? A może sam Odyn powinien być potraktowany jako jedna z tych istot, których prawdziwej natury ludzie nigdy nie byli w stanie zrozumieć?
Do tego dochodzą einherjerowie oraz motyw Odyna jako człowieka, co daje całkiem sporo materiału do zabawy mitologią.

A teraz coś z naszego podwórka
Oczywiście nie mogło zabraknąć polskiego folkloru, legend i kultury.
Mamy więc Jana Twardowskiego jako pierwszego człowieka na Księżycu oraz zupełnie inne spojrzenie na spokojną, gwiaździstą noc. Jest też historia kościoła w Trzęsaczu, która w lovecraftowskiej interpretacji prowadzi do bardzo prostej zasady: Istoty z Głębin nie porzucają swoich. Nawet po śmierci.
Pojawia się również pewien szalony film science fiction, którego władze zdecydowanie nie chciały pokazywać ludziom. I już samo to brzmi jak początek scenariusza do Zewu Cthulhu.

Szczurołap, zatopione miasta i dziwne smoki
Dalej ruszamy do folkloru Europy Zachodniej.
Szczurołap z Hameln może okazać się czymś znacznie bardziej potwornym niż postać ze starej baśni. Legenda o zatopionym mieście Ys zmienia się w opowieść o księżniczce Istot z Głębin i rodzie świętych związanych z czymś zdecydowanie starszym od chrześcijaństwa.

Są również baskijskie jentilak, świąteczny podrzynacz gardeł oraz smoki, które, jak szybko się okazuje, wcale nie muszą wyglądać jak wielkie jaszczurki ze skrzydłami.
Bo jeśli coś nazywano kiedyś smokiem, nie oznacza jeszcze, że ludzie naprawdę rozumieli, na co patrzą.

Historia bywa gorsza od horroru
Jedną z ciekawszych części publikacji jest dla mnie ta poświęcona prawdziwej historii, choć, jak zaznacza sam autor, czasami interpretowanej tutaj dość swobodnie.

Znajdziemy więc tajemniczą inwazję Ludów Morza, która przyczyniła się do upadku wielu cywilizacji epoki brązu. Jest nazistowska fascynacja Antarktydą, cesarz wyrwany ze swojego czasu oraz zagadki cywilizacji doliny Indusu.

Pojawiają się też zdecydowanie bardziej niepokojące przykłady pokazujące, że czasem rzeczywistość naprawdę nie potrzebuje Wielkich Przedwiecznych, żeby stać się materiałem na horror.
Autor wspomina między innymi Order of Nine Angles, a także Tafurów, wyjątkowo brutalnych uczestników wypraw krzyżowych, wokół których narosły opowieści o kanibalizmie.

A jeśli potrzebujecie klasycznej archeologicznej zagadki, są jeszcze rzymskie dwunastościany. Niewielkie przedmioty znajdowane przez archeologów w różnych częściach dawnego Imperium Rzymskiego, których dokładnego przeznaczenia do dziś nie znamy.
Czyli właściwie gotowy rekwizyt do scenariusza.

Nauka też potrafi być lovecraftowska
Kosmiczny horror nie musi jednak wyrastać z mitologii czy dawnych kultów. Czasami wystarczy spojrzeć na naukę.
W broszurze znajdziemy szalonych matematyków, ludzi porównanych do mrówek i mrówki zachowujące się niczym zombie, a także zjawiska atmosferyczne wpływające na ludzkie samopoczucie.

Szczególnie swojsko brzmi tutaj halny i inne wiatry fenowe. Czy ich wpływ na ludzi rzeczywiście da się wyjaśnić wyłącznie meteorologią? A może szaleństwo przynosi coś, co wraz z wiatrem schodzi z gór?

Anioły, demony i rzeczy z nieba
Ostatnia duża grupa inspiracji pochodzi z wierzeń abrahamowych.
Znajdziemy tutaj przymierze z Bogiem i tajemniczego Melchizedeka, sukkuby i inkuby zestawione z opowieściami o obcych, a nawet papieża-czarnoksiężnika.
Jest motyw podwójnej wiary, kamienia przybyłego z nieba, dżinów i aniołów, a także pytanie, które samo w sobie może być początkiem całej kampanii:

Jak przerobić demony Goecji na coś bardziej lovecraftowskiego?
I chyba właśnie na tym najlepiej polega cała ta publikacja.
Nie daje nam gotowej odpowiedzi na pytanie, czym naprawdę był Tyfon, kim był Odyn albo skąd wzięły się tajemnicze rzymskie dwunastościany. Zamiast tego pokazuje, jak spojrzeć na znane historie pod trochę innym kątem.

Bo dobry scenariusz do Zewu Cthulhu nie zawsze musi zaczynać się od przekartkowania bestiariusza i wybrania kolejnego potwora z Mitów. Czasem wystarczy prawdziwa legenda, dziwne odkrycie archeologiczne, zapomniany fragment historii albo zjawisko naukowe, którego przeciętny człowiek do końca nie rozumie.
A potem wystarczy zadać jedno pytanie: A co, jeśli ludzie przez cały ten czas po prostu źle to interpretowali?

Jeśli zachęciłam Was do sięgnięcia po broszurkę to zapraszam na stronę autora. Publikacja w języku angielskim jest darmowa.